Macierzyństwo

Potrzeby emocjonalne po 3 roku życia

Przejdę teraz do generalnego omówienia podstawowych potrzeb emocjonalnych dzieci, począwszy od trzeciego roku życia. Dzieci zdają sobie sprawę z tego, że nie mają doświadczenia i samodzielności. Przez cały czas instynktownie obserwują rodziców i na nich się wzorują. W ten sposobów kształtują się ich osobowości, siła charakteru, pewność siebie, umiejętność współżycia. Uczą się już w dzieciństwie, jak być dorosłymi obywatelami, pracownikami, mężem czy żoną, matką czy ojcem – właśnie przez identyfikowanie się z własnymi rodzicami. Największy dar od rodziców to ich miłość, której dają wyraz na niezliczoną ilość sposobów: pieszczotą malującą się na twarzy, spontanicznym przytulaniem i wycałowaniem dziecka, zadowoleniem z jego postępów, pocieszeniem, gdy zrobi sobie krzywdę lub czegoś się boi, czuwaniem nad jego bezpieczeństwem i nad tym, by wyrosło na odpowiedzialnego człowieka, dzięki wskazanym przez rodziców ideałom. To właśnie miłość rodziców (lub opiekunów) budzi w dziecku zdolność do odwzajemniania tego uczucia. Bardzo kochające rodziców dzieci zdolne są do nawiązywania pozytywnych kontaktów w życiu – z kolegami, nauczycielami, a później z małżonkami, potomstwem, sąsiadami i współpracownikami. Dzieci zdobywają wiarę w siebie, jeśli są szanowane przez rodziców (lub opiekunów). Poczucie własnej wartości pozwala dziecku żyć w zgodzie ze sobą samym i przystosować się do każdego otoczenia, a ta umiejętność zostanie mu na całe życie.